Bij een beschouwing over ‘diaken zijn’ op de website van Netwerk Rechtvaardigheid en Vrede vind je een getuigenis van Werner De Greve, diaken in Gent en verbonden met verschillende KRAS-werkingen.
Een stukje uit dit getuigenis:
Als ik jong was, dacht ik dat ik allerlei acties moest ondernemen. Steeds meer besef ik dat het als diaken volstaat om er eenvoudig te zijn voor de ander. Er moet niet per se iets gebeuren. Dat je er bent, leidt al tot vreugde. Dat hebben de mensen mij geleerd. Mijn pastorale stage mocht ik indertijd doen in de Gentse gevangenis. Daar mag je niets doen, daar kun je niets doen. Daar kun je er alleen maar ‘zijn’. Daar heb ik dat ten volle mogen ervaren: dat gewoon er zijn voor de ander al voldoende is en je niet van alles moet doen.
Waar ben ik momenteel mee bezig? Naast de vele huisbezoeken ga ik een dag per week langs bij De Sluis-Onze Thuis, een KRAS-werking aan de Kasteellaan in de buurt van de Dampoort. Mensen kunnen daar tussen 9 en 16 uur binnenlopen, de krant lezen, een kop koffie drinken, een babbeltje slaan of ’s middags een maaltijd nuttigen aan een schappelijke prijs. Het is symbolisch belangrijk dat er toch iets voor betaald wordt.
Eenzaamheid is een van de grootste kwalen van onze tijd. Daarom is het zo cruciaal dat er mensen zijn die willen luisteren en eventueel kunnen helpen bij iets administratiefs of praktisch. Ik doe daar niets, ik mag er gewoon zijn.
Ziekte maakt het momenteel voor Werner niet mogelijk om ‘bij de mensen’ te zijn. We wensen hem veel sterkte, snelle beterschap en zodra mogelijk weer onder ons.
De beschouwing en het volledige getuigenis vind je op www.netrv.be